Eichendorff po naszymu - "Winter" / "Zima"

Za ôknym mōmy richtig fest zima ze mrozym, że lepi ani ze chałpy niy wyłajzić.

Mie chyciōła ryma, bestusz siedzã pod deckōm i popijōm teej ze miodym a zitronōm. Keby mimo wszystko tyn dziyń ździebko wykorzystać, poszukałach, eli Eichendorff pisoł coś ô zimowym czajsie. Trefiołach na wiersz pod tytułym „Winter”. Tekst tego wiersza godŏ niy ino ô zimie na zewnōntrz, ale i ô tyj zimie, ftorŏ je wewnōntrz nŏs. Spodobŏ mie se tyn wiersz, bo pokazuje przejście ôd ciymnyj, zminej nocy aż do wiosynnyj nadzieje i ôbudzyniŏ serca. 

Toż postanowiłach go przetłumaczyć na ślōnskōm gōdkã i se sam ze Wami niym podzielić 😊 

WINTER - Joseph von Eichendorff

Wie von Nacht verhangen,

Wußt nicht, was ich will,

Schon so lange, lange

War ich totenstill.

Liegt die Welt voll Schmerzen,

Will's auch draußen schnein:

Wache auf, mein Herze,

Frühling muß es sein!

Was mich frech wollt fassen,

's ist nur Wogenschaum,

Falsche Ehr, Not, Hassen,

Welt, ich spür dich kaum.

Breite nur die Flügel

Wieder, schönes Roß,

Frei laß ich die Zügel,

So brich durch, Genoß!

Und hat ausgeklungen

Liebeslust und Leid,

Um die wir gerungen

In der schönsten Zeit;

Nun so trag mich weiter,

Wo das Wünschen aus –

Wie wird mir so heiter,

Roß, bring mich nach Haus!

ZIMA - tumaczynie własne

Bez noc ôgarniōni,

Niy wiã czygo chcã,

Czas już richtig dugi,

Na marach śpiã.

Bōl se po świecie kludzi,

Śniyg leci na dworze:

Niych se mojé sercé ôbudzi, 

Ô wiosynni porze!

To co mie niy chce ôstawić, 

To je ino piana ôd fal,

Fałsz, biyda, niynawijść,

Poszły kajś w dal.

Rozwiń zajś skrzidła

Rumaku, mŏsz mōj cynk,

Śmiało bez wyndzidła,

Niy wiã co to lynk!

I już wszystko zagrali 

Miłojści rozkosz a strata,

Ô ftore my wojowali 

We te najpiynkniejsze lata;

Niyjś mie daleko,

Kaj marzynia sōm -

Kej mi se robi tak lekko,

Rumaku, zawiyjź mie do dōm!

Eichendorff po naszymu - "Errinerung" / "Spōmniynié"

Niykerym ludziōm życie tako se ułożi, iże ôpuszczōm familijne strōny i wyjadōm do cudzygo placu.

Postrzōd nich bandōm tacy co se wartko do nowygo przizwiczjōm i niy za fest bandōm chcieli wrŏcać nazŏt. 

Inksi bandōm tynsknić za miejscym w kerym lŏtali za bajtla, bandōm go durch wspominać i ô nim śnić. 

Eichendorffowi tyż prziszło wywandrować we świat. Dycki baje, ale fest tynskioł do swojygo heimatu i bez to w moc wierszach ô tym heimacie pisoł.

Przikładem mōge być wiersz „Errienrung”, ftori dziesiej tłumaczã. 

ERRINERUNG - Joseph von Eichendorff

Lindes Rauschen in den Wipfeln,

Vöglein, die ihr fernab fliegt,

Bronnen von den stillen Gipfeln,

Sagt, wo meine Heimat liegt?

 

Heut im Traum sah ich sie wieder,

Und von allen Bergen ging Solches

Grüßen zu mir nieder,

Daß ich an zu weinen fing.

 

Ach, hier auf den fremden Gipfeln:

Menschen, Quellen, Fels und Baum,

Wirres Rauschen in den Wipfeln

Alles ist mir wie ein Traum.

Die fernen Heimathöhen,

Das stille, hohe Haus,

Der Berg, von dem ich gesehen

Jeden Frühling ins Land hinaus,

Mutter, Freunde und Brüder,

An die ich so oft gedacht,

Es grüßt mich alles wieder

In stiller Mondesnacht.

 SPŌMNIYNIÉ - tłumaczynie własne 

Strōmy, co szumicie,

Ptŏki, co żejście we luftcie sōm,

Zdrzōdła, co ze gōr wybijŏcie,

Rzōndźcie, kaj mōj dōm?

Dzisiej we śnie,

Żech je zobŏczōł

A wszyske ôné pozdrŏwiały mie,

Aż żech płakać bōł zaczōł.

Ach, sam na cudzich wiyrchach: 

Ludzie, zrzōdła, kamiynié,

Dziwné szumiynié we strōmach 

Wszystji he di nue jak synne marzynié.

Wiyrchy, keré znōm we ôddali, 

Dōm wysoki, we kerym pokōj panuje, 

Gōra, co my z niyj zaglōndali, 

Jako wiosna wiejś ôpanowuje, 

Muttra, kamraty a braciŏ,

Ô ftorich myjślã niyrŏz, 

Wszysko mie pozdrŏwiŏ 

W noc, w kerŏ miesiōnczek slŏz.