We drōdze ku Wielkiyj Nocy

Dzisiej, we dziyń Zmartwychstaniŏ, wrŏcōm jeszcze pamiynciōm do mojyj nocnyj, ponad 40-kilometrowyj wyndrōwki we ramach Ekstremalnej Drogi Krziżowyj. 

Tyn wiersz powstoł we refleksyji nad tym dojświadczyniym - to ôpowiejść ô trudzie, upadku i podnoszyniu se dziynki wierze, o trwodze, ftorŏ towarzyszi czowiykowi i ô nadzieji, co rozświetlŏ sercy we trudnich chwilach.

WE DRŌDZE KU WIELKIYJ NOCY

We ta noc las szeptŏ cicho

Światło czołōwki rozcinŏ mrok

Corŏz ciynżi se mie dychŏ

Bōl sprawiŏ kŏżdi krok

We palcach przesuwōm paciorki rōżanca

Kolejnŏ „Zdrowajśka” wypowiadajōm moje usta

Widzã przed sobōm twarz skŏzańca

Chcã mu podać do ôtarcia chusta

Padōm trzeci rŏz na dziewiōntyj stacyji

We sercu czujã lynk i trwoga

Niy wiã eli poradza wstać ze ziymi

Rozpaczliwie wołōm miono Boga

Wele mie poleku poczynŏ świtać

Ôdzyskujã siōła dziynki Bożyj pomocy

Świyntŏ Aniynka poczynŏ mie witać

A we mie rodzi se cud Wielkiyj Nocy

Niych te Świnyta Zmartwychstaniŏ napełniōm Wŏs pokojym i radojściōm, a siōła Pōn Bōczka wspierŏ we kŏżdym dniu życiŏ 🙂✝️🐣

Eichendorff po naszymu - "Ostern" / "Wielkŏnoc"

Dzisiej, przi Wielkanoci, wciepujã tumaczynie wiersza Josepha von Eichendorffa – „Ostern”. To krōtki, piykni utwōr we ftorym przeplatajōm se smutek a radojść, śmierć a życie – motywy, co sōm charaktyrystyczne do Wielkanoci. Autor pokŏzuje jak wiosna przinojsi ôdrodzynie – niy ino we przyrodzie, ale i we ludzkich sercach i tygo Wōm życzã na ty świōnteczne dni 😊

OSTERN - Joseph von Eichendorff

Vom Münster Trauerglocken klingen,

Vom Tal ein Jauchzen schallt herauf.

Zur Ruh sie dort dem Toten singen,

Die Lerchen jubeln: Wache auf!

Mit Erde sie ihn still bedecken,

Das Grün aus allen Gräbern bricht,

Die Ströme hell durchs Land sich strecken,

Der Wald ernst wie in Träumen spricht,

Und bei den Klängen, Jauchzen, Trauern,

Soweit ins Land man schauen mag,

Es ist ein tiefes Frühlingsschauern

Als wie ein Auferstehungstag.

WIELKŎNOC - tumaczynie własne

We katedrze żałobne dzwony uderzajōm,

Ze doliny wznojsi se żol.

Zmarłym piejśń śpiewajōm,

Skrōwnki tŏbujōm kebyjś wstŏ!

Ziemiōm cicho przykryte istnienie,

Na grobie bluszcz se pnie,

Bez land lecōm światła strumiynie,

Las gŏdŏ choby we śnie,

Dźwiynki, westchniynia, głosy,

Kej ino wejrzeć poradzisz daleko, 

To je głambokie poruszynie wiosny

Jak we dziyń Zmartwychstania Pańskiygo.