Generacyje kobiyt

Joł Dziyń Kobiyt świyntujã we tym roku już ôd piōntku😉

Właśnie wrōciołach ze Lublina ze konferyncyji do kobiyt, ftore chcōm se rozwijać, inspirować i wzmacniać swojŏ wewnyntrznŏ sioła we ôparciu ô wartojści chrześcijańskie. To boł czas ciykawich prelekcji, spotkania se ze inkszymi kobiytōma, refleksyji nad sobōm i swojymi pragniyniōma.

Miyndzi notatkōma i małymi skrawkōma papiōru zaczłach pisać mōj kolejni wiyrsz. Je to prōba uchwycyniŏ ôbrazu kobiyt ze rozmajtich generacyji – ich codziynnyj pracy, marzyń i trosk. Tyn tekst je hołdym do naszich ômōw, mamōw, kobiyt współczesnich i tich ftore dopiyro pōjdōm własnōm drogōm.

Może w tich wersach znojdziesz kōnsek swojyj geschichty?

Życzã dzisiyj kŏżdi kobiycie keby miało ôdwaga żyć w zgodzie ze swojymi wartojściōmi i keby nigdy niy boła se iść za głosym swojygo serca 💖

GENERACYJE KOBIYT

Skludzonŏ pod zŏpaskōm

I we chłopskiyj chuście

Ziymia je mojōm łaskōm

Kej strzylajōm we lufcie

 

Gŏdać mie zakŏzali

I ôdmierzajōm kŏżdi cetnor zboża

A jŏ czywōm nad bajtlami

I koniōma se na handel woża

 

Na gowie mōm trwałŏ

A marzyniem małi Fiat

Do muzyki, co ze kaset grŏ

Pragnã uciyc we świat

 

Kartki w portmanuju

Pośród kolejki tłoku

Niy chcã bifyju

Ino mieszkanie w bloku

 

Ze telefonym przi uchu

I laptopym pod palcōma

Przi kolejnym wiatru podmuchu

Lŏca miyndzi terminōma

 

W taszce szminka, śrubokrynt, bilety

Na drogi, co wołajōm we dal

My wspōłczesne silny kobiyty

A w sercu tli se cichi żal

 

Zaglodōm w twoje oczy

Kaj rodzi se pytanie

Eli pōndziesz dali niż my

I ôdnejdziesz swoje powołanie

Zug do nikaj

Walenynki - dziyń we ftorym świat gŏdŏ o miłojści... tyj szczynśliwyj i spełniōnyj.

Ale niy zawsze tak je…

Niyrŏzki miłojść niy chce prziś, abo prziłajzi we niywłaściwym czajsie.

Sōm wejrzynia, ftore trwajōm chwila dużi niż powinny. Sōm gŏdki, co ôstajōm we gowie nawet kej se skōńczōm. I sōm perony, na kerich czowiyk chyntnie by ôstŏ, choć wiy, iże rozkład jazdy je inkszi.

Niy kŏżdŏ geschichta mŏ swōj dalszi ciōng. Niy każdŏ moge. Niyrŏzki tory przetnōm se ino na momynt, a niyskorzi kŏżdi jedzie zugym we swoja strona.

Dzisiej napisałach niy wiersz, ale piosynka ô takyj miłojści co zdarzŏ se ino na chwila, a ftoryj melodyjŏ jeszcze dugo słychać.

ZUG DO NIKAJ

Zug poleku ôdjyżdzŏ

Do ôczu cisnōm se łzy

Jaki to syns mŏ

We lufcie malujã serce

Niy chcōm se zatrzymać

Wskazōwki ôd zygara

To co my se mogli dać

Przerywŏ wołanie szafnera

 

Przi pożegnaniu kusik niyśmiały

Stoisz dali na peronie

Pytania bez ôdpowiedzi ôstały

A jŏ siedzã we wagonie

 

Rozlywŏ se świat za ôknem

Pustka mie ciōngnie we dōł

Zmora tańcuje ze snym

w rytmie żelaznich kōł

Kolejne miasta a stacyje

Na żołdni niy chcã wylyjź

Tygo bagażu już nikt niy symnie

Sama go muszã dali niyjś

 

Przi pożegnaniu kusik niyśmiały

Stoisz dali na peronie

Pytania bez ôdpowiedzi ôstały

A jŏ siedzã we wagonie

 

Wsiednã do pociōngu we inksze dni

Dojadã do miejsca kaj bajesz czekŏ ti

Eichendorff po naszymu - "Winter" / "Zima"

Za ôknym mōmy richtig fest zima ze mrozym, że lepi ani ze chałpy niy wyłajzić.

Mie chyciōła ryma, bestusz siedzã pod deckōm i popijōm teej ze miodym a zitronōm. Keby mimo wszystko tyn dziyń ździebko wykorzystać, poszukałach, eli Eichendorff pisoł coś ô zimowym czajsie. Trefiołach na wiersz pod tytułym „Winter”. Tekst tego wiersza godŏ niy ino ô zimie na zewnōntrz, ale i ô tyj zimie, ftorŏ je wewnōntrz nŏs. Spodobŏ mie se tyn wiersz, bo pokazuje przejście ôd ciymnyj, zminej nocy aż do wiosynnyj nadzieje i ôbudzyniŏ serca. 

Toż postanowiłach go przetłumaczyć na ślōnskōm gōdkã i se sam ze Wami niym podzielić 😊 

WINTER - Joseph von Eichendorff

Wie von Nacht verhangen,

Wußt nicht, was ich will,

Schon so lange, lange

War ich totenstill.

Liegt die Welt voll Schmerzen,

Will's auch draußen schnein:

Wache auf, mein Herze,

Frühling muß es sein!

Was mich frech wollt fassen,

's ist nur Wogenschaum,

Falsche Ehr, Not, Hassen,

Welt, ich spür dich kaum.

Breite nur die Flügel

Wieder, schönes Roß,

Frei laß ich die Zügel,

So brich durch, Genoß!

Und hat ausgeklungen

Liebeslust und Leid,

Um die wir gerungen

In der schönsten Zeit;

Nun so trag mich weiter,

Wo das Wünschen aus –

Wie wird mir so heiter,

Roß, bring mich nach Haus!

ZIMA - tumaczynie własne

Bez noc ôgarniōni,

Niy wiã czygo chcã,

Czas już richtig dugi,

Na marach śpiã.

Bōl se po świecie kludzi,

Śniyg leci na dworze:

Niych se mojé sercé ôbudzi, 

Ô wiosynni porze!

To co mie niy chce ôstawić, 

To je ino piana ôd fal,

Fałsz, biyda, niynawijść,

Poszły kajś w dal.

Rozwiń zajś skrzidła

Rumaku, mŏsz mōj cynk,

Śmiało bez wyndzidła,

Niy wiã co to lynk!

I już wszystko zagrali 

Miłojści rozkosz a strata,

Ô ftore my wojowali 

We te najpiynkniejsze lata;

Niyjś mie daleko,

Kaj marzynia sōm -

Kej mi se robi tak lekko,

Rumaku, zawiyjź mie do dōm!

Ślady łōnskiygo roku

Wymyjślōlach se wczora iże we Sylwestra pōda na wanderung i prziwitōm Nowi Rok na szczycie Gōr Ôpawskich - Biskupiyj Kopie. Wywioło mi tam fest, bestusz dzisiej siedzã pod deckōm, popijōm gorki teej i ani myślã wyłajzić na dwōr. Zaglōndōm se na ôbrołzki ze zeszłygo roku i aż se dziwujã iże tela tego bōło  – miejsc, ludzi, spotkań, larma 😊 

Warto bōło wylyjź niyrŏzki ze chałpy, szczegōlnie tedy kedy mi se richtig niy chciało - bo nigdy niy wiysz fto abo co tam na ciebie czekŏ 😉 

Je żech wdziecznŏ za tich ludzi co byli wele mie we tym 2025 roku – za tich co sōm od lŏt i za tich co se pojawiyli na chwila abo mōm nadzieja dużi 😊

To bōł dobri czas i niych taki dali je!

Szczynśliwygo Nowygo Roku 2026 😊

 

ŚLADY ŁŌŃSKIYGO ROKU

Bōło cicho na poczōntku roku

Niy skłŏdały se we syns dni

Ciało niy trzimało kroku

A sercy leżało we studni

 

Ale nad rzykōm bōł most

Ftori na kafej kludzioł

Zaczoł se powolni wzrost

Co wiara na nowo ôbudzioł

 

We zugu keri przekroczoł granica

Kartki bez ôkno furgały

Ftojś mie zdradzioł tajemnica

Iże niy możliwe rzeczy se stały

 

Myjśli ôstawioły ślady

I wylazły daleko za mōj prōg

Ludzie, spotkania, wywiady

Kaj by se to czowiek kiedyjś wyôbrajzić mōg

 

Zajś chyciōłach lŏtania rytm

A znajōme twarze wyciōngły mie z ciynia

Znalazłach na gitarze dŏwni chwyt

Bo tela jeszcze czekŏ do zrobiynia 

Kiedyjś bōło inakszi

Czansto słyszymy, iże kiedyjś świynta bōły lepsze, ludzie byli bliżi siebie, a świat bōł barzi einfachowi. Szczegōlnie we grudniu wrŏcajōm wspōmniynia czasōw za bajtla – zapach i światło choinki, ciepło dōmu, głosy ludzi ftorich już ze nami niy ma…

Ale joł tak myjśla, iże to niy świynta se zmienioły, ino zmienoł se czas i my se zmienili. Kiedyjś wilijŏ dzioła se sama, a my ino wchodzodzili w tyn gotowi świat. Terołzki my muszymy stworzyć te świynta i je uniyjś ze całym rokiem.

Tyn wiersz je o tyj zmianie. Bez idealizowaniŏ przeszłojści, ale z wdziyncznojściōm za to co bōło. I ze przekonaniym, iż świōntecznŏ magijŏ dali żyje – ino terŏzki zależi ôd nŏs.

 Życzã Wesołich Świōnt 😊

 

KIEDYJŚ BŌŁO INAKSZI

Kiedyjś bōło inakszi

Dŏwni bōło lepi

Choinka świyciōła jaśni

A my byli ślepi

 

Wierzyli a niy pytali

Iże dobro samo przichodzi

Na Betlyjka zaglōndali

Kej se światu cud rodzi

 

Dzisiej rzadko kolyndy sercym słyszymy

I brachuje nōm spokojnich snōw

Wiynci we życiu trzimiymy

Trosk, zmanczynia, niy wypowiedzianich słōw

 

Niy straciōła se świōntecznŏ magijŏ

Ani niy zblednŏ ōd niyj blask

Terŏzki my tworzymy wilijŏ

Bo polecioł do przodku czas

 

Na kirchhofie

Wczoraj wspominali my tich, ftorzi ôdeszli. Dzisiyj na cmyntarzach dali świycōm znicze, a cisza niejsie refleksyjŏ i pokōj. To dobri moment, keby se na chwila zatrzimać i pomyjśleć ô przemijaniu. Ze tyj zadumy powstoł krōtki wiersz...

NA KIRCHHOFIE

Na kirchhofie je już ćma

A we lufcie woniŏ wosk

Nad ziymiōm dusze jak mgła

Wolne ôd wszelkich trosk

Znicze ta noc ôświytlajōm

Grzejōm płyta grobu

Zmarli sam dzisiej świynto majōm

A Pōn Bōczek ich witŏ we progu

Ôstatnie śpiywy lata

Jesiyń kludzi ze sobōm cisza, moc kolorowich liści a lekki powiyw nostalgiji. We mojym wierszu prōbujã chycić tyn momynt, kej ciepłe dni ôdłażōm a prziroda poleku zasypiŏ i ôstawiŏ nŏs ze pytaniym – Eli to lato kiedyjś przidzie nazŏd?

ÔSTATNIE ŚPIYWY LATA

Wiater srywŏ liście w poranek chodni

Pstrokate we lufcie furgajōm 

Ôdeszły ciepłe dni

Promiynie słońca we kałużach znikajōm

W prōżnyj ściyżce słychać echo łażynia

Śmiych i larmo ciyń znŏd

Mgła nad polōma nuci melodyja

Eli to lato kiedyjś przidzie nazŏd?