We drōdze ku Wielkiyj Nocy

Dzisiej, we dziyń Zmartwychstaniŏ, wrŏcōm jeszcze pamiynciōm do mojyj nocnyj, ponad 40-kilometrowyj wyndrōwki we ramach Ekstremalnej Drogi Krziżowyj. 

Tyn wiersz powstoł we refleksyji nad tym dojświadczyniym - to ôpowiejść ô trudzie, upadku i podnoszyniu se dziynki wierze, o trwodze, ftorŏ towarzyszi czowiykowi i ô nadzieji, co rozświetlŏ sercy we trudnich chwilach.

WE DRŌDZE KU WIELKIYJ NOCY

We ta noc las szeptŏ cicho

Światło czołōwki rozcinŏ mrok

Corŏz ciynżi se mie dychŏ

Bōl sprawiŏ kŏżdi krok

We palcach przesuwōm paciorki rōżanca

Kolejnŏ „Zdrowajśka” wypowiadajōm moje usta

Widzã przed sobōm twarz skŏzańca

Chcã mu podać do ôtarcia chusta

Padōm trzeci rŏz na dziewiōntyj stacyji

We sercu czujã lynk i trwoga

Niy wiã eli poradza wstać ze ziymi

Rozpaczliwie wołōm miono Boga

Wele mie poleku poczynŏ świtać

Ôdzyskujã siōła dziynki Bożyj pomocy

Świyntŏ Aniynka poczynŏ mie witać

A we mie rodzi se cud Wielkiyj Nocy

Niych te Świnyta Zmartwychstaniŏ napełniōm Wŏs pokojym i radojściōm, a siōła Pōn Bōczka wspierŏ we kŏżdym dniu życiŏ 🙂✝️🐣

Eichendorff po naszymu - "Ostern" / "Wielkŏnoc"

Dzisiej, przi Wielkanoci, wciepujã tumaczynie wiersza Josepha von Eichendorffa – „Ostern”. To krōtki, piykni utwōr we ftorym przeplatajōm se smutek a radojść, śmierć a życie – motywy, co sōm charaktyrystyczne do Wielkanoci. Autor pokŏzuje jak wiosna przinojsi ôdrodzynie – niy ino we przyrodzie, ale i we ludzkich sercach i tygo Wōm życzã na ty świōnteczne dni 😊

OSTERN - Joseph von Eichendorff

Vom Münster Trauerglocken klingen,

Vom Tal ein Jauchzen schallt herauf.

Zur Ruh sie dort dem Toten singen,

Die Lerchen jubeln: Wache auf!

Mit Erde sie ihn still bedecken,

Das Grün aus allen Gräbern bricht,

Die Ströme hell durchs Land sich strecken,

Der Wald ernst wie in Träumen spricht,

Und bei den Klängen, Jauchzen, Trauern,

Soweit ins Land man schauen mag,

Es ist ein tiefes Frühlingsschauern

Als wie ein Auferstehungstag.

WIELKŎNOC - tumaczynie własne

We katedrze żałobne dzwony uderzajōm,

Ze doliny wznojsi se żol.

Zmarłym piejśń śpiewajōm,

Skrōwnki tŏbujōm kebyjś wstŏ!

Ziemiōm cicho przykryte istnienie,

Na grobie bluszcz se pnie,

Bez land lecōm światła strumiynie,

Las gŏdŏ choby we śnie,

Dźwiynki, westchniynia, głosy,

Kej ino wejrzeć poradzisz daleko, 

To je głambokie poruszynie wiosny

Jak we dziyń Zmartwychstania Pańskiygo.

             

Światło migŏ na grobie

Piyrwsze dni listopada, to smutne i nostalgiczne dwa dni - Wszystkich Świyntich a Zaduszki.

Dni w kerych świat se na chwila zatrzimuje...

Zaglōndōmy za siebie i mōmy nadziejŏ iże zobaczymy tich, ftorich już sam ze nami niy ma. Naszich bliskich, kamratōw a niyrołzki cudzich, kerzy ŏdegrali ważnŏ rola we naszym życiu. Choć wiymy, iże ôdeszli to czujymy ich ôbecnojść.

Idymy na kerkhŏw ze wiyncym abo kwiŏtkōma zapŏlić świyczka a porzykać na ôd nich grobie. Wierzymy iże śmierć niy je końcym a kiedyjś jeszcze se trefnymy…

ŚWIATŁO MIGŎ NA GROBIE

Światło migŏ na grobie

Kwitnōm chryzantymy

Jako tam idzie tobie

Tygo już niy wiymy

Niy mijŏ tynksnota

Wieczni spoczynek Pōnbōczku mu dej

A ôtwōtrz ty wrota

Kej przidzie nōm ôdejść ze ziymi tyj

We dōma je nojlepi

Powrŏcali żejście już ze urlopōw, abo jeszcze kajś lŏcecie?

Fajnie je kajś pojechać, ôbejrzeć cojś nowygo, dychnōńć se ôd codziynnojści, prziś na inksze myjśli, ale kajś se tyż niskorzi czowiyk raduje jak zaś wrŏcŏ do siebie. Jako to gŏdajōm – wszandzie dobrze a we dōma nojlepi 😉

I jak żech w tym roku siedziała na pewnyj gryfnej wyspie, daleko od heimatu to napisałach taki wiersz, genau o wrŏcaniu do dōm 😊 

WE DŌMA JE NOJLEPI

Do dōm dalekŏ droga

A niy jedyn winkel i gōrka

Już se doczekać niy moga

Kej ôtworza ta furtka

 

Prziwitŏ mie pies

I śpiewaniym ptŏki

Baje kwitnŏ bez  

A przed chałpŏm stoły stołki

 

Muter baje na werandzie

„Witej w dōma” zawołŏ ku mie

Tukej dycki mojé sercé bandzie 

I kaj indzie żyć niy umie.

Fto jŏ je i co jŏ sam robia?

Urodzioł żech se we Ślōnsku, gŏdōm po Ślōnsku i fest przajã mojymy małymu heimatowi. 

Życie mie ciepło nojprzōd na wschōd, niyskorzi na zachōd a jeszcze niyskorzi nazŏd do „dōm” skōnd pochodzã.  

Dopiyro terŏzki tyn mōj heimat tak richtig poznŏwōm, ôdkrywōm ôd niygo historyjŏ i czujã se ze nim jeszcze barzi zwiōnzanŏ.

Ze tygo wyszło, że żech sama zaczłã tworzyć po ślōnsku swoje teksty, ale tyż prōbujã tłumaczyć wiersze ôd Josepha von Eichendorffa. Chcã se tym sam ze Wami podzielić i Wŏs tym zainteresować.

Dŏwejcie znać we komyntarzach, eli Wōm se to bandzie podobać 😊

fot. Katarzyna Myślińska Photography