We drōdze ku Wielkiyj Nocy

Dzisiej, we dziyń Zmartwychstaniŏ, wrŏcōm jeszcze pamiynciōm do mojyj nocnyj, ponad 40-kilometrowyj wyndrōwki we ramach Ekstremalnej Drogi Krziżowyj. 

Tyn wiersz powstoł we refleksyji nad tym dojświadczyniym - to ôpowiejść ô trudzie, upadku i podnoszyniu se dziynki wierze, o trwodze, ftorŏ towarzyszi czowiykowi i ô nadzieji, co rozświetlŏ sercy we trudnich chwilach.

WE DRŌDZE KU WIELKIYJ NOCY

We ta noc las szeptŏ cicho

Światło czołōwki rozcinŏ mrok

Corŏz ciynżi se mie dychŏ

Bōl sprawiŏ kŏżdi krok

We palcach przesuwōm paciorki rōżanca

Kolejnŏ „Zdrowajśka” wypowiadajōm moje usta

Widzã przed sobōm twarz skŏzańca

Chcã mu podać do ôtarcia chusta

Padōm trzeci rŏz na dziewiōntyj stacyji

We sercu czujã lynk i trwoga

Niy wiã eli poradza wstać ze ziymi

Rozpaczliwie wołōm miono Boga

Wele mie poleku poczynŏ świtać

Ôdzyskujã siōła dziynki Bożyj pomocy

Świyntŏ Aniynka poczynŏ mie witać

A we mie rodzi se cud Wielkiyj Nocy

Niych te Świnyta Zmartwychstaniŏ napełniōm Wŏs pokojym i radojściōm, a siōła Pōn Bōczka wspierŏ we kŏżdym dniu życiŏ 🙂✝️🐣