Czansto słyszymy, iże kiedyjś świynta bōły lepsze, ludzie byli bliżi siebie, a świat bōł barzi einfachowi. Szczegōlnie we grudniu wrŏcajōm wspōmniynia czasōw za bajtla – zapach i światło choinki, ciepło dōmu, głosy ludzi ftorich już ze nami niy ma…
Ale
joł tak myjśla, iże to niy świynta se zmienioły, ino zmienoł se czas i my se zmienili.
Kiedyjś wilijŏ dzioła se sama, a my ino wchodzodzili w tyn gotowi świat. Terołzki
my muszymy stworzyć te świynta i je uniyjś ze całym rokiem.
Tyn
wiersz je o tyj zmianie. Bez idealizowaniŏ przeszłojści, ale z wdziyncznojściōm
za to co bōło. I ze przekonaniym, iż świōntecznŏ magijŏ dali żyje – ino terŏzki
zależi ôd nŏs.
KIEDYJŚ
BŌŁO INAKSZI
Kiedyjś bōło inakszi
Dŏwni
bōło lepi
Choinka
świyciōła jaśni
A
my byli ślepi
Wierzyli
a niy pytali
Iże
dobro samo przichodzi
Na
Betlyjka zaglōndali
Kej
se światu cud rodzi
Dzisiej
rzadko kolyndy sercym słyszymy
I
brachuje nōm spokojnich snōw
Wiynci
we życiu trzimiymy
Trosk,
zmanczynia, niy wypowiedzianich słōw
Niy
straciōła se świōntecznŏ magij
Ani
niy zblednŏ ōd niyj blask
Terŏzki
my tworzymy wilijŏ
Bo
polecioł do przodku czas
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz