Zug do nikaj

Walenynki - dziyń we ftorym świat gŏdŏ o miłojści... tyj szczynśliwyj i spełniōnyj.

Ale niy zawsze tak je…

Niyrŏzki miłojść niy chce prziś, abo prziłajzi we niywłaściwym czajsie.

Sōm wejrzynia, ftore trwajōm chwila dużi niż powinny. Sōm gŏdki, co ôstajōm we gowie nawet kej se skōńczōm. I sōm perony, na kerich czowiyk chyntnie by ôstŏ, choć wiy, iże rozkład jazdy je inkszi.

Niy kŏżdŏ geschichta mŏ swōj dalszi ciōng. Niy każdŏ moge. Niyrŏzki tory przetnōm se ino na momynt, a niyskorzi kŏżdi jedzie zugym we swoja strona.

Dzisiej napisałach niy wiersz, ale piosynka ô takyj miłojści co zdarzŏ se ino na chwila, a ftoryj melodyjŏ jeszcze dugo słychać.

ZUG DO NIKAJ

Zug poleku ôdjyżdzŏ

Do ôczu cisnōm se łzy

Jaki to syns mŏ

We lufcie malujã serce

Niy chcōm se zatrzymać

Wskazōwki ôd zygara

To co my se mogli dać

Przerywŏ wołanie szafnera

 

Przi pożegnaniu kusik niyśmiały

Stoisz dali na peronie

Pytania bez ôdpowiedzi ôstały

A jŏ siedzã we wagonie

 

Rozlywŏ se świat za ôknem

Pustka mie ciōngnie we dōł

Zmora tańcuje ze snym

w rytmie żelaznich kōł

Kolejne miasta a stacyje

Na żołdni niy chcã wylyjź

Tygo bagażu już nikt niy symnie

Sama go muszã dali niyjś

 

Przi pożegnaniu kusik niyśmiały

Stoisz dali na peronie

Pytania bez ôdpowiedzi ôstały

A jŏ siedzã we wagonie

 

Wsiednã do pociōngu we inksze dni

Dojadã do miejsca kaj bajesz czekŏ ti