Dzisiej, we dziyń Zmartwychstaniŏ, wrŏcōm jeszcze pamiynciōm do mojyj nocnyj, ponad 40-kilometrowyj wyndrōwki we ramach Ekstremalnej Drogi Krziżowyj.
Tyn wiersz powstoł we refleksyji nad tym dojświadczyniym - to ôpowiejść ô trudzie, upadku i podnoszyniu se dziynki wierze, o trwodze, ftorŏ towarzyszi czowiykowi i ô nadzieji, co rozświetlŏ sercy we trudnich chwilach.
WE DRŌDZE KU WIELKIYJ NOCY
We ta noc las szeptŏ cicho
Światło czołōwki rozcinŏ mrok
Corŏz ciynżi se mie dychŏ
Bōl sprawiŏ kŏżdi krok
We palcach przesuwōm paciorki rōżanca
Kolejnŏ „Zdrowajśka” wypowiadajōm moje usta
Widzã przed sobōm twarz skŏzańca
Chcã mu podać do ôtarcia chusta
Padōm trzeci rŏz na dziewiōntyj stacyji
We sercu czujã lynk i trwoga
Niy wiã eli poradza wstać ze ziymi
Rozpaczliwie wołōm miono Boga
Wele mie poleku poczynŏ świtać
Ôdzyskujã siōła dziynki Bożyj pomocy
Świyntŏ Aniynka poczynŏ mie witać
A we mie rodzi se cud Wielkiyj Nocy
Niych te Świnyta Zmartwychstaniŏ napełniōm Wŏs pokojym i radojściōm, a siōła Pōn Bōczka wspierŏ we kŏżdym dniu życiŏ 🙂✝️🐣
