Dycki na poczōntku listopada nasze myjśli idōm we richtungu bliskich zmarłich. Ôdwiedzōmy kirchhof ze zniczōma a kwitkōma, keby se na chwila zatrzymić przi ôd nich grobach i prziwołać wspōmniynia. Sōm jednak groby, na kerych niy połili se już światło, a ich miona poleku zacierŏ czas…
Chciałabych dziś wspōmnieć Elisabeth Grabowski - pisarka, ftorŏ zbiyrała ślōnskie geschichty i pomŏgała zachować pamiyńć ô dawnich tradycyjach sam ze naszygo regionu. Ôd niyj bezimiynni grōb znajduje se we Ôpolu na cmyntarzu na ulicy Wrocławskiej.
Ten wiersz je mojym małym hołdem dlŏ jyj twōrczojści - prōbōm przipomniynia, iże człowiek moge ôdejść a ôd niygo grōb moge stracić miōno, ale to, co stworzoł i zapisoł, moge przetrwać znacznie dłużi niż kamiyń, pod ftorym kiedyjś go pochowano.
GRŌB BEZ MIŌNA
