Grōb bez miōna

Dycki na poczōntku listopada nasze myjśli idōm we richtungu bliskich zmarłich. Ôdwiedzōmy kirchhof ze zniczōma a kwitkōma, keby se na chwila zatrzymić przi ôd nich grobach i prziwołać wspōmniynia. Sōm jednak groby, na kerych niy połili se już światło, a ich miona poleku zacierŏ czas…

Chciałabych dziś wspōmnieć Elisabeth Grabowski - pisarka, ftorŏ zbiyrała ślōnskie geschichty i pomŏgała zachować pamiyńć ô dawnich tradycyjach sam ze naszygo regionu. Ôd niyj bezimiynni grōb znajduje se we Ôpolu na cmyntarzu na ulicy Wrocławskiej. 

Ten wiersz je mojym małym hołdem dlŏ jyj twōrczojści - prōbōm przipomniynia, iże człowiek moge ôdejść a ôd niygo grōb moge stracić miōno, ale to, co stworzoł i zapisoł, moge przetrwać znacznie dłużi niż kamiyń, pod ftorym kiedyjś go pochowano. 

GRŌB BEZ MIŌNA

Na cmentarzu, ftorygo brama je zawartŏ

Szukōm życia, co na kartach znalazło schroniynie

Mimo, iże kŏżdŏ litera je startŏ

Bajki niesōm ciche wspōmniynie

Niy ma sam kwiŏtkōw ani zniczōw

A wiater kruszi stari kamiyń

I choć płaczkōm brachło słōw

To rozprŏszajōm milczynia ciyń

Rynka już niy chyci za papiōr

Ale strōmy durch szepczōm zapōmniany imie

Echo se niejsie daleko poza mur

To, co zapisane, nigdy niy zginie